Drugi typ stanowią techniki termochemiczne, natomiast trzeci typ, to techniki elektrochemiczne, które wykonuje się poprzez wyładowania iskrowe. W technikach bezformowych natomiast wyróżnia się także trzy typy. Pierwszy typ to tak zwany ink-jet, czyli technika ciągła, zwana kroplą na żądanie. Drugi typ to techniki termotransforowe wykonywane poprzez nośnik woskowy.

Trzeci typ stanowią techniki elektrostatyczne, znane jako druk cyfrowy, w których skład wchodzą między innymi techniki magnetograficzne lub elektrofotograficzne. Ostatni, trzeci podział technik, to techniki z formą, do których zalicza się druk wklęsły, druk wypukły oraz druk płaski i farboprzenikalny.

Offset inaczej utożsamiany jest z poligrafią. Jest to jedna z odmian druku płaskiego, czyli druk przemysłowy, który polega na tym, iż obraz jaki chcemy uzyskać przenoszony jest z płaskiej formy drukowej na jakieś drukowe podłoże, czyli przykładowo papier. Wszystko to odbywa się za pomocą specjalnie obciągniętego gumą cylindra. Obecnie jest to forma a raczej technika druku, która cieszy się największa na świecie popularnością.

Druk offsetowy, jak każdą inną rzecz na świecie, oraz jak inne techniki druku można podzielić według pewnych kategorii, na pewne konkretne rodzaje. Dwa główne kryteria podziału druku offsetowego, to druk offsetowy arkuszowy oraz druk offsetowy zwojowy. Skupiając się na druku offsetowym arkuszowym należy wspomnieć, iż podłoże drukowe podczas wykonywania tej techniki musi być w postaci arkuszy.

Farby offsetowe potrzebne do takiego druku powinny charakteryzować się bardzo dużą lepkością i muszą być utrwalane zarówno poprzez polimeryzację jak i wsiąkanie.

Czasem bywa, że mamy do czynienia z farbami znanymi jako farby UV i hybrydowe, które utrwalane są tylko przez polimeryzację z udziałem promieni UV. Drugi typ, druk offsetowy zwojowy, czyli inaczej mówiąc rolowy musi posiadać podłoże drukowe, które występuje w postaci zwoju a farby muszą być farbami lejnymi. Taki offset dzieli się na offset na zimno, i offset na ciepło.

Wykorzystywali oni papier, z którego wycinali różnorodne wzory, według swoich upodobań, a następnie nanosili ten wzór na specjalną, bardzo mocno napiętą siatkę, która wytwarzana była z ludzkich i zwierzęcych włosów.

Tak odpowiednio przygotowana siatka stawała się szablonem, który był początkiem, pierwowzorem wręcz dzisiejszych sitodrukowych technik. Dzisiaj nie stosuje się już ludzkich ani zwierzęcych włosów, ale nici zrobione z jedwabiu, nylonu, poliestru bądź metalu, które napięte są na aluminiowej ramie zwykle w kształcie prostokąta. Technikę sitodruku wykorzystuje się przede wszystkim do drukowania w sposób jednobarwny lub wielobarwny, który odbywa się na specjalnych płytach zrobionych z tworzyw sztucznych, bądź w tekturze, folii, czy papierze.

Najczęściej można zobrazować sobie sitodruk patrząc na różnorodne reklamy, kalkomanie, opakowania, czy etykietki produktów oraz plakaty. Oprócz tego sitodruk wykorzystywany jest również do wytwarzania tak zwanych układów scalonych, czyli w dziedzinie mikroelektroniki. Metoda ta jest jedyna, którą można zastosować do różnych podłoży, które mają bardzo zróżnicowaną fakturę a także kształt.

Najczęściej jednak uszlachetnienia wyrabia się na arkuszach już zadrukowanych, które jednak znajdują się jeszcze przed procesem zwanym procesem introligatorskim. A jakie są główne cele takiego uszlachetnienia? Otóż przede wszystkim uszlachetnianie druku powoduje, że wzrastają wizualne, dostrzegalne przez nas walory powierzchni, na której ma znaleźć się druk.

To jest główny cel, jednak istnieją również takie, dotyczące mniej estetyki powierzchni, a skupiające się bardziej na jej trwałości i wytrzymałości. Zatem uszlachetnianie druku powoduje, że podłoże drukowe jest o wiele bardziej wytrzymałe, chociażby na działanie mechaniczne takie jak rozciąganie, ale zwiększa się także wytrzymałość mechaniczna całej powierzchni, która w znacznie mniejszym stopniu ulega procesom takim jak ścieranie.

Dodatkowo bardzo znacznie zwiększona jest odporność powierzchni, w szczególności na tak zwane niebezpieczne, agresywne wręcz czynniki środowiskowe, czyli woda, wilgoć czy nawet światło.

Jako przykład takich wyrobów nie będących wyrobami poligraficznymi można podać między innymi znany przez wszystkich papier toaletowy, ręczniki papierowe, zeszyty szkolne, które zwykle są w kratkę lub w linie, czy zeszyty do nut. Wracając jednak do wyborów poligraficznych to ważną kwestią jest, iż dzielą się one na cztery rodzaje: na broszury i książki, akcydensy, czasopisma oraz opakowania. Przez akcydensy rozumie się zwykle okolicznościowy jednoarkuszowy wyrób poligraficzny, który zrobiony jest w celach użytkowych.

Może występować jako kartka, zatem najlepszym przykładem jest tutaj wizytówka, czy znaczek pocztowy, lub plakat. Czasopisma natomiast, wszystkim nam znane to po prostu druki, które mają określoną szatę graficzną i ukazują się o określonym terminie. Opakowania, czyli wyroby, których zadaniem jest przede wszystkim ochrona zawartego w nich towaru również mogą być wyrobami poligraficznymi, bowiem widzimy na nich mnóstwo różnych druków. No i broszury, czy książki, czyli to, co jest nam bardzo dobrze znane – najłatwiej określić je jako piśmiennicze dokumenty.

Niby nic nadzwyczajnego, a niejednokrotnie wprawiają w nas zachwyt, a czasem nawet przeciwne uczucia takie jak odraza. Tak czy inaczej druki potrafią wzbudzać w ludziach wiele różnych, czasem kłócących się ze sobą emocji.

O co dokładnie chodzi? Otóż druki, które dzielą się ze względu na postać podłoża, objawiają się w dwóch głównych postaciach.

Pierwszy druk to druk arkuszowy, gdzie podłoże drukuje się w postaci arkuszy, a drugi to druk zwojowy, gdzie podłoże drukowe jest w postaci rolki.

W drukach podzielonych ze względu na zadruk podłoża drukowego wyróżnia się druk jednostronny, czyli zadrukowana jest tylko jedna stron drukowego podłoża, oraz dwustronny druk, gdzie jak nazwa wskazuje zadrukowane są obie strony podłoża.

Trzeci podział, obejmujący sposób przenoszenia obrazu, to kryterium, które stosuje się podczas technik poligraficznych zwanych technikami analogowymi.

Tego typu podziały obejmują przede wszystkim druk bezpośredni, w której chodzi o to, że tak zwana forma drukowa musi stykać się z podłożem drukowym aby przenieść obraz, oraz drugi – druk pośredni, w którym nasza forma drukowa musi przekazać obraz gdzieś na pośredni element, na przykład na gumę, a ta następnie przekazuje go do podłoża drukowego.

Ostatnie kryterium, czyli podział, w którym uwzględnia się na podłożu drukowym efekt barwny, dzieli się jeszcze na trzy typy.

Pierwszy typ to druk jednobarwny, w którym chodzi o to, iż drukuje się jednym kolorem barwy, drugi typ, to druk wielokolorowy, w którym jak się pewnie domyślamy używa się więcej niż jednego koloru, oraz trzeci typ – druk wielobarwny, w którym używa się bardzo wielu barw.

W ten sposób stworzył pierwszą maszynę, którą można było nazwać pierwowzorem maszyny do pisania, czy naszej dzisiejszej drukarki. Dzięki temu wspaniałemu urządzeniu nasz wynalazca mógł drukować właściwie co tylko zechciał. Od książek, poprzez różnego rodzaju grafikę, czyli obrazki, a nawet kalendarze.

W dzisiejszych czasach to wydaje się trochę śmieszne, ale jednak wtedy było to naprawdę fenomenalne odkrycie. Jednak żeby nie było tak piękne – tego rodzaju drukowanie, mimo, iż ogólnie rzecz biorąc było z pewnością szybsze niż spisywanie ksiąg, wymagało nie lada wysiłku i poświęcenia. Jednak Gutenberg umiał się poświęcić dla dobra ludzkości, dla dobra nauki i stworzył dzieło, a raczej dzieła, które nadal są wspominane jako dorobki pierwszych druków. Są to egzemplarze przetłumaczonej przez Gutenberga Biblii.